Filling the Gap | Τάσος Δημητρόπουλος

Τάσος Δημητρόπουλος | Ηθοποιός

0v6a3432-as-smart-object-1

Μια καλημέρα… είναι το πρώτο άνοιγμα της ημέρας.Η γέννηση της. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν το βιώνουμε έτσι και η καημένη η λέξούλα έχει καταντήσει να είναι ανοιχτή σε πάρα πολλές ερμηνείες όταν μας την απευθύνουν.

Όταν ξυπνάω… έρχομαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα.Άλλοτε ευχάριστη,άλλοτε δυσάρεστη…Έτσι είναι αυτή,έχει το χαβά της.Όταν δεν την αντέχω καταφεύγω στην τέχνη ή στα όνειρα.

Θέλω… να καταφέρω να δω όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου αυτού, προς το παρόν όλο αυτό το φαντάζομαι γιατί τα χρέη μου δεν μου το επιτρέπουν.

Ο χρόνος… θεωρώ ότι είναι η ανθρώπινη βλακεία που τρέχει με ιλλιγγιώδη ταχύτητα, αν σε παρασύρει χάθηκες.Πάλι καλά που υπάρχουν και πράγματα σαν την τέχνη ή τη φύση που σταματάνε τον χρόνο διαφορετικά θα γεννιόμασταν μέσα σε φέρετρα.

Αυτή την περίοδο… η ζωή μου είναι η πρόβα. Είναι η περίοδος σύγκρουσης με τον εαυτό μου.Σε λίγες μέρες θα μιλήσω και αναρωτιέμαι…Έχω κάτι να πω; Μπορώ να μοιραστώ την αλήθεια μου παντρεμένη με την αλήθεια του συγγραφέα,του σκηνοθέτη,των άλλων ηθοποιών; Θα δείξει σε μερικές μέρες.

Προσπαθώ… να μην βαριέμαι και να μην αναλώνομαι.Δηλαδή να ζω για μένα και κατ’επεκταση για τους ανθρώπους που έχουν κάτι να μου πουν,να προσφέρουν κάτι στην ιστορία μου.

Όταν ήμουν μικρός… ήμουνα κωλοπαίδι. Για ένα μεγάλο διάστημα το βίωνα βαριά αυτό το κομμάτι της ιστορίας μου αλλά πλέον το αποδέχομαι και προσπαθώ να γίνω άνθρωπος.

Το αύριο… όταν έρχεται και είναι μια κακή απομίμηση του χθες με φρικάρει.

Στη ζωή… ζεις. Ό,τι και να σχεδιάζεις, ό,τι και να εύχεσαι αν δεν θελήσει η ζωή να σου τα δώσει..δεν θα το κάνει.Υπάρχουν παραδείγματα που δείχνουν ότι ο κόπος και ο μόχθος είναι μύθοι. Χρειάζονται σίγουρα σαν εργαλεία για να γίνει η ζύμωση αλλά πρέπει πρώτα να προϋπάρξει η πίστη, η όποια του καθενός. Μετά βάζω την αξιοπρέπεια και πάει λέγοντας. Δεν είναι εύκολο πάντως να την ζήσεις,ειδικά αν δεν είσαι ευνοούμενος,γι’αυτό και οι περισσότεροι γίνονται έρμαια της.

Ανυπομονώ… να έρθει η μέρα που τα χρέη μου θα συμβαδίζουν με τα έσοδα μου και  που θα μπορώ να χωρέσω και λίγο  “ευ ζην”.

Κοιτώντας πίσω… στρέφεις την πλάτη σου μπροστά.Εκτός κι αν διαγράψεις έναν κύκλο και ξαναφέρεις την εικόνα μπροστά, οπότε και παύει να είναι πίσω.

Ο πόνος… είναι κάτι για το οποίο αισθάνομαι πολύ λίγος για να μιλήσω.Όσο κι αν έχω πονέσει, είμαι σε ένα περιβάλλον που ο πόνος ευδοκιμεί και ακμάζει, το μέγεθός του για κάποιους είναι τεράστιο. Εγώ απλά είμαι ένα νιάνιαρο μπροστά σε κάτι τέτοιο.

Όταν κοιμάμαι… δεν ξέρω τι κάνω, δεν έχω τις αισθήσεις μου. Πάντως η εικόνα του ύπνου με ανακουφίζει όταν την φέρνω στο μυαλό ,είναι η μετάβαση στο αύριο. Γι’αυτό όταν χάνω τον ύπνο μου και βιώνω ένα μεγαλύτερο σήμερα κουράζομαι πιο εύκολα.

Η έκθεση στον κόσμο… με ενδιαφέρει μόνο ως προς την έκφραση. Αν δεν έχεις να πεις κάτι το θεωρώ μεγάλη χαζομάρα να ξεχωρίζεις εσύ ο ίδιος ή να φωτίζεις κάποιον άλλο στο να ξεχωρίσει έτσι απλά για χάρη του ναρκισσισμού.

Η μουσική… είναι θεωρώ ένα θαύμα,γι’αυτό και την δοξάζω.

 

Αυτή την περίοδο συμμετέχω στην παράσταση Μαύρο Χιόνι-Το ημερολόγιο ενός μακαρίτη του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου που θα ανέβει στο Θέατρο Πόρτα στις 6 Δεκεμβρίου. Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό έργο του Μπουλγκάκοφ που θίγει βαθιά θέματα του σύγχρονου ανθρώπου μέσα από το καυστικό του μαύρο χιούμορ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s