Filling the gap | Σοφία Δερμιτζάκη

Σοφία Δερμιτζάκη |Ηθοποιός-Σκηνοθέτης

17858247_10155210199298637_1959848834_o

Μια καλημέρα…κι ένα ειλικρινές χαμόγελο, είναι πάντα το καλύτερο έναυσμα, για να ξεκινήσει η μέρα!

Όταν ξυπνάω…αν δεν είμαι καλά, κοιτάζω πάντα τον ουρανό, να δω τι καιρό έχει. Όταν αισθάνομαι καλά, αυτό δε με απασχολεί. Προσπαθώ να συγκροτήσω τη σκέψη μου και να φτιάξω ένα πρόγραμμα μέσα στη μέρα, το οποίο συνήθως τηρώ, αλλά σχεδόν ποτέ με τη σειρά, που είναι φτιαγμένο.

Θέλω…να μπορώ να κάνω τα όνειρα μου σχέδια.

Ο χρόνος…είναι άλλοτε ευεργετικός, άλλοτε βάναυσος. Πότε τον κυνηγάω και πότε τον προλαβαίνω. Δεν με πειράζει που περνάει. Ο μόνος χρόνος που με ταλαιπωρεί ίσως, είναι εκείνος που μεσολαβεί, ανάμεσα στο θέλω και το πρέπει.

Αυτή την περίοδο… νιώθω δημιουργική. Είμαι πολύ χαρούμενη, που η παράσταση Γράμματα σε ένα φίλο Γερμανό, του Αλμπέρ Καμύ, θα ταξιδέψει στην Αθήνα και μάλιστα σ’ένα θέατρο που αγαπώ πολύ. Παράλληλα, διαβάζω πολύ ψάχνοντας υλικό και ιδέες, για την επόμενη θεατρική σεζόν.

Προσπαθώ…να μην αφήσω το χρόνο και τις συνθήκες, να αλλοιώσουν, τα θέλω μου, τις σκέψεις, τα συναισθήματά μου. Προσπαθώ να θυμάμαι πάντα την αφετηρία μου κι αυτή τη σπίθα, που μου δίνει ώθηση και αισιοδοξία κι ευτυχώς τη βλέπω καθημερινά στα μάτια του τετράχρονου γιου μου!

Όταν ήμουν μικρή…μου άρεσαν οι ιστορίες. Όχι τόσο τα παραμύθια, οσό οι ιστορίες, οι πραγματικές. Έβαζα τον παππού μου να μου λέει ιστορίες της κατοχής και τον μπαμπά μου, της περιόδου της χούντας. Με εξίταραν οι διαδρομές, επαναστατικών και επαναστατημένων ανθρώπων. Είχαν κάτι ερωτικό και συνάμα αξιοπρεπές. Ίσως γι’ αυτό το λόγο αγάπησα και τόσο τον Καμύ. Το κατηγορώ του, εμπεριέχει μια ευγένεια κι έναν ρομαντισμό.

Το αύριο…δεν μπορεί , παρά να με αφορά. Ανησυχώ με όλα αυτά που συμβαίνουν. Τρομάζω, που το αύριο των ανθρώπων, είναι στα χέρια επικίνδυνων και ανόητων. Με θλίβει η εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους και παράλληλα, μου δίνει ελπίδα, ότι μέσα σε αυτή την ασχήμια, υπάρχουν και κάποια φωτεινά μυαλά, που παλέυουν, για ένα πιο αισιόδοξο και δημιουργικό αύριο.

Στη ζωή…προσπαθώ να απολαμβάνω την ίδια τη ζωή. Τη ροή της, την εξέλιξη της. Δεν μπορώ τη στασιμότητα και τους αργούς ρυθμούς.

Ανυπομονώ…σχεδόν για τα πάντα και πάντα! Κι αυτή η-τις περισσότερες φορές- μάταιη ανυπομονησία, με έχει θωρακίσει με μια υπομονή, που με τα χρόνια μου φαίνεται σοφότερη.

Κοιτώντας πίσω…δεν μπαίνω στη διαδικασία, να σκεφτώ αν μετανιώνω ή όχι για κάτι. Πιστεύω, ότι οι πράξεις μας, αντικατοπτρίζουν μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας, κατά την οποία, είχαμε τη ανάγκη να πράξουμε ή να μην πράξουμε, με αυτό τον τρόπο. Θεωρώ μάταιη μια μετάνοια, αλλά όχι κι έναν απολογισμό του παρελθόντος, που μπορεί να είναι πολύ χρήσιμος και δημιουργικός για το παρόν και το μέλλον.

Ο πόνος…είναι η κινητήριος δύναμη. Ένας από τους αγαπημένους μου δασκάλους υποκριτικής, έλεγε “να ευγνωμονείτε τους ανθρώπους, που σας πλήγωσαν και αυτούς που έφυγαν από κοντά σας, με οποιονδήποτε τρόπο”.

Όταν κοιμάμαι…βλέπω όνειρα…πολλά όνειρα! Είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αυτή η καταγραφή, των σκέψεων, των επιθυμιών, της μνήμης, των ενστίκτων, στο υποσυνείδητο και η έκφρασή τους μέσω των ονείρων. Πολλές φορές, βλέπω όνειρα, που σχετίζονται με τους ρόλους μου, στο θέατρο και ξαφνικά ξεκλειδώνεται κι ανακαλύπτεται, ένας ολόκληρος κόσμος. Αντικείμενα, άνθρωποι, συναισθήματα,ελπίδες, που μέσα στη δίνη της καθημερινότητας, φαντάζουν, ματαιωμένες και θαμμένες, εμφανίζονται, για να σου θυμίσουν, ποιος είσαι. Παλαιότερα, ξυπνούσα και τα άγραφα. Έχω μάλιστα κι ένα τετράδιο ονείρων.

Η έκθεση στον κόσμο… είναι ένα ξεγύμνωμα, μια κατάθεση ψυχής. “Το θέατρο είναι πάντοτε μία αναζήτηση νοήματος και ταυτόχρονα ένας τρόπος να κάνεις αυτό το νόημα να έχει νόημα και για τους άλλους. Αυτό είναι το μυστήριο”, λέει ο Πήτερ Μπρουκ.  Κι αυτό είναι το τρομακτικό. Πρέπει η κατάθεση της δικής σου ψυχής ν’ αγγίξει τη ψυχή του θεατή.

Η μουσική…είναι έρωτας, είναι ρυθμός, κίνηση, συγκίνηση, όλα…όλες οι τέχνες εμπλέκονται με τη μουσική, κι όλες οι τέχνες εμπνέονται από αυτήν. Υπάρχει παντού, σε ένα άγγιγμα, σε μια αγκαλιά, στη σιωπή…σε πολλές περιπτώσεις, η μουσική, ήταν για μένα, ο δρόμος, να ξεκλειδώσω ρόλους, να εμβαθύνω σε χαρακτήρες.

 

Αυτή την περίοδο, η Σοφία Δερμιτζάκη, υποδύεται, την Όλγα, στις Τρεις Αδελφές/ ένα χρόνο μετά, του Α. Τσέχωφ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Δημήτρη Φοινίτση, ενώ συν-σκηνοθετεί μαζί με τη Στέλλα Κουφάκη, και πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Γράμματα σ’ένα φίλο Γερμανό», του Αλμπέρ Καμύ, που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Επί Κολωνώ, στη σκηνή Black Box, στις 21, 22 και 23 Απριλίου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s